Gebelik Günlüğü 16. Hafta

Bu sabah içimde büyümeye devam eden rahmimi, miniğimin yaşadığı yeri hissettim. Ellerimle yoklayabileceğim bir yere geldi artık.

 Yorgunluk şu sıralar yandaşım oldu resmen. Hem hamile, hem bir bıcır anası olarak misafir ağırlama girişimlerimim getirisi :-) Malum ramazan ayındayız. Bizim evimizde de iftar açılması, misafirler ağırlanması bereket getiricek diyerek 'Ya Allah' la başlıyorum işe. Akşam yerden kazınacak duruma geliyorum tabi ama şu günleri kaçırmamak lazım.

 O yüzdendir ki 15. haftamızı yazamadım. Gögüs hassasiyeti ve halsizlik dışında pek bir şikayetim de yoktu zaten. 

 Hormonlarımın etkisiyle hassaslaşan gögüslerim oğlumu emzirmede beni gerçekten zorluyor . Ama vazgeçmeyeceğim. Ben de -bir sağlık sorunu olmazsa- TANDEM NURSING annesi olabilirim. Demi..

 Çabuk yoruluyorum. Öyle misafir ağırladığıma falan bakmayın. İftara davet ettiğim gün sabah 7 de başlıyorum ki birden çok zorlanmayayım, belki Poyraz huysuz olur diye erkenden işe koyuluyorum..

 İkili test yaptırmıştım doktora sonucu göstermedim daha. Hem vakitsizlikten hem de ense kalınlığının normal olduğunu belirttiğinden. Normal göründüğünü duyduğum için çok fazla endişem yok aslında.

 Mide yanmalarım canımı sıkıyor. Poyraz'da olduğunu hatırlamıyorum belki çiğ soğan yediğim de falan olurdu onuda tüketmezdim. Bu sefer ne yediğim pek fark etmiyor gibi,

 Şöyle bıraksalar 5 gün uyurum modundayım yine. Ne kadar dinlenirsem dinleneyim yetmeyecek sanki :-) 

 Sabah uyandığımda yaptığım ilk şey kana kana soğuk içmekti. Şimdi birşeyler atıştırmadan bir yudum alsam midem bulanıyor. Günboyu bulantım yok ama yemeden önce içememekde kötü. Ya devamlı olsaydı diyip şükrediyorum..

 Avokado. Miniğin boyutu avokado kadarmış. Hızla büyüyor. Hala inanamiyorum gerçekten bir tane daha çocuğum olacağina. İlk günlerdeki kabullenememeyi aştım artık. Her gün abisiyle beraber nasıl görüneceklerini hayal ediyorum :-) 

 Güzel şeyler olsun istiyorum. İkiniz içinde.. Yetebiliyim istiyorum. İkinize de.. Birbirinizi sevgiyle kucaklayıp öpmeni diliyorum. Vee emin olun ikinizide çok seviyorum..

Gebeyim ben gebeyim!

İnternetteki hesaplayıcılara göre 8 hafta 4 gün yani 9 haftalık hamileyim.Ta taam ;) Süpriz bir hamileliğe el salladığım şu günlerde nacizane olanı biteni anlatmak istiyorum..

Mide bulantıları zorluyor biraz. Bakınca sebebsizce midemin bulandığı kahvaltılıkları ellemiyorum hiç. Bir bardak süt,bir dilim pasta,bir kase erik. Bu sabahın kahvaltı menüsü.

Bu hafta minik fasulye 2,5 cm boyunda olması muhtemelmiş. 2,5! Şaka gibi. Şu an önümde duran erik kadar sanırım.( Yemek için önüme koyduğum şeyi bebeğime benzetmeseydim iyiydi. Öylece bakıp 'Bu kadar şimdi' diye erikten bebek hayal etmek garip oldu.) 

Kasıklarda ve dikiş bölgemde ağrılarım var. Öyle ki kimi zaman nefes aldıkça güçleniyor. Birkaç saniye nefesimi tutunca kendiliğinden geçiyor. Rahmin büyümesine bağlı olarak onu taşıyan bağların esneyememesiyle oluşurmuş ağrılar. 

Baş dönmesi,çarpıntı gibi şeyler de oluyor ara ara. Yorgunluk hissi zirvede. Akşam Poyraz'ı uyutmaya çalışırken kendim uyuyakalıyorum :)
Emzirme. Ahh.. Poyraz'ı emzirmeye devam ediyorum. Ve mümkün olduğunca devam edeceğim. Belki iki bebeği birden emzirebilirim ;) Yalnız iki üç haftadır hamileliğin getirisi olan gögüs hassasiyeti canımı yakıyor. Sanki ilk defa emzirmeye başlamışım gibi. İlk günlerdeki gibi gögüs uçlarım acıyor. Bir iki dakika emdikten sonra ağrı geçiyor ama can yakıyor. Yine de pes etmiyeceğim. Emzirmek önemli,bırakmayacağım.

 Psikolojim bozulmuş olabilir. Yoksa tek sorumlusu hormonlarım mı bu dengesizliğin bilmiyorum. Hamilelik zaten beni en çok duygusal olarak yıpratıyor.Yani Poyraz'da öyle olmuştu.. Durup durup ağlamalar,kızıp bağirmalar,iniş çıkışlar. Değişik hissediyorum.

Hala çok korkuyorum. İki çocuk. 22 yaşında birine ağır gelir mi? Yeterince yetebilir miyim? Poyraz? Bebeğim kardeşini kıskanır mı? Tüm bu hamilelik sıkıntıları ona olan vaktimi çalar mı? Peki doğacak minik tüm ilgiyi istemez mi? 

Daha nice soru var kafamda. Bazen Poyraz'a baktıkça hüzünleniyorum. Gerçekten insanların dediği gibi pabucu dama mı atıldı yani. Kuma geliyor sana oğlum dediklerinde anlayıp üzülür mü? 

Daha aile bireylerine vermedik haberi. Beklemek istediğimi söyledim. İlk kabul etmedi eşim ama hazır olmamı bekliyor saolsun.Bir iki kişi biliyor onlar da şansa öğrendiler.

 Hazır olduğumu düşünmüyorum insanlarla paylaşmaya. Bizim insanlarımızın 'saygı duymak' konusundaki beceriksizliği malum.
 Aslında hayal kurmaya çoktan başladım bile. İki kardeş,pijamalarıyla uzanmışlar yatağa. Poyraz açmış kitabı kardeşi yaslanmış abisine. Masal anlatıyor ,kıkırdıyorlar beraber... Ve sonra ben geliyorum yanlarına. Öpüp kokluyorum ikisinide. Üçümüz sarmaş dolaş uyumuş oluyoruz nihayetinde..

Herşeye sonsuz şükür. Çok daha mutlu günler görmek dileğiyle..

*Saçlarımın tutam tutam dökülmesine dayanamayıp gittim kestirdim. Kazıtmadığıma şükrediyorum.