Gebelik Günlüğü 21. Hafta

Geceleri rahat uyuduğumuz günlere selam olsun. Yatakta dönememeye başlamış bulunmaktayım. Henüz erken değil mi?

 Şöyle bir yere uzanıp yatayım diyorum oflayıp puflayıp geri kalkıyorum. Çünkü sığamıyorum. Ya da rahat edemiyorum. Sağa dön, sola dön rahat değil. Sırtüstü nefes almak zorlaştı yüzüstü zaten bebiş var. Önümdeki 19 haftayı düşününce şimdiden uyuyamamak biraz göz korkutuyor tabi ki..

 Ayrıntılı ultrasona girdim çok şükür bir sorun yok. Zekai tahir burak hastanesinin düzenini çözemedim daha. Anlayışsız kimseye denk gelmedim ama pek de memnun olduğum söylenemez..

 Sinirlerimi zapt etmeye olura olmaza parlamamaya çalışıyorum. Bence işe yarıyor. Beynimin içi yanarken uzaklaşıp susmak zor olsa da sakinleşince ortada büyütcek birşey olmadığını fark ediyorum. Hadi hayırlısı.

 Uzun zamandır varlığıyla kendini gösteren miniğin hareketleri dışardan hissedilmeye başlandı. Yakında yer kavgalarına başlarız diye umuyorum. Zira Poyraz icerden öyle iterdi ki kendini karnımı yırtıp çıkacağından korkup dışardan da ben iterdim. Sonunda kimin kazandığını hatırlamıyorum ama çok eğlenirdim. Bu karnı yarıp çıkacak korkusu da okuduğum kitaplarla hayal gücümün esiri mazur görün lütfen. 

Cinsiyet hala muamma. Hep kızım olsun istemişimdir. İster kız olsun minik ister erkek her ikisinde de sarılırken sevgiden kalbim eriyecek.

 Yavaş yavaş telaşlanıyorum sanki yarın kucağimda olcakmışsın gibi. Sanki hiçbir şeyi bilmiyor gibi. Sanki aradan sadece 1 sene geçmesine rağmen ilk defa gibi. Nasıl emzircem, ne giydircem diye endişeleniyorum. Yersiz biliyorum üstesinden geliceğim. Ama bir yanını kemirmesine engel olamıyorum.

 Çok şiddetli olmayan ağrılarım dışında ağrım sızım yok. Bunalmalar, uyku probleri, halsizlik beklediğim ve katlanmaya çalıştığım şeyler.

 Evet ikinci kez hamile olmak hem de bu kadar kısa aralıklar la çok zor. Yoruldum dinleniyim deme gibi bir lüksüm yok henüz. Halim yok yemek yapamıycam diye sızlanamıyorsun kucağındakini doyurman gerekirken. Gece uyuyamadım gündüz uyuyum diyemiyorsun oyun isteyen varken. Evet çok zor. Evet kimseye önermem. Ama yine de öyle güzel ki. Biliyorum ne kadar zor geçerse geçsin hamileliğimi özliyeceğim. Daha çok tadını çıkarsaydım diyeceğim. Adım gibi eminim. Her anın her günün tadını daha çok çıkarabilmek dileğiyle..

10. Hafta

Selaam ;) 

 10. Haftası bitmek üzere olan, ev taşıması gereken ama henüz ortada taşıncağı bir ev olmayan,kucağındaki beybitonun yeni şeyler keşfetmesiyle mutluluktan uçan lakin devamlı yapmasıyla ' tamam anladık yapabiliyorsun ama yeter' diye söylenen, huysuz, canı sıkkın bir gebe kişisi olarak karşınızdayım.

 Bu haftanın bir iki gününü saymazsak artık midem bulanmıyor. Ve artık bulduğum yere yığılıp uyuyakalmıyorum. Hatta dün gece 12'yi geçmişti yattığımda ;) 

 Halsizlik değil isteksiz hissediyorum. Yemek yemem gerek biliyorum -ki hem karnımda can bulan, hem de gögsümde süt bulan için- yine de istemiyorum. Zor bela tıkıyorum ağzıma. 

Bir haftalık bir sürede sanki yılların yorgunluğu beni buldu. Çökmüş,bitmiş umutsuz bir havam var. Belki de aynadaki görüntümde kendimi iyice çirkin gördüğümdendir..

 Taşınma fikri o kadar meşgül ediyor, canımı sıkıyor ki sevdiklerimin canını acıtıyorum. Sevgili eşimden özür diliyorum. Sen sorun yok diyorsun ama bence üzülüyorsun hissediyorum. Ve ben haklı bile olsam seni üzmek istemiyorum..

 Bizim ufaklığın organları tamamlanmış. Bu haftadan sonra hızla gelişip büyüyecekmiş. Minyatür insan oluvermis ;) 

 Hafif kilo almış gibiyim ya da şişkinlik ya da karnım çıkmaya mı başladı bilmiyorum. Sanki (zaten var olan) göbek bir tık daha büyüdü. İkinci gebeliklerde karın erken çıkarmış ancak bu kadar da erken değildir bence :) 

Annemi özledim,kardeşlerimi de..

  Çilek kadarmış bu hafta. 4-5 cm ve 6 gr kadar. 

Güzel şeyler hayal ediyorum. Poyraz gelen kardeşini kıskanmasın,sevsin,anlaşsın,ufaklıkda abisinin değerini bilsin..

 Dinimiz amiin ;)